Ως Έλληνες Εθνικιστές, είμαστε κοινωνοί και συνεχιστές μιας βαριάς ιστορικής κληρονομιάς. Έχοντας επίγνωση αυτού, αποφασίσαμε να εγκαινιάσουμε μία νέα τακτική στήλη, όπου θα παρουσιάζονται αυτούσια αποσπάσματα των συγγραφέων μας, τα πιο αντιπροσωπευτικά, τα πιο διαχρονικά, τα πιο επίκαιρα. Σκοπός μας είναι μέσω αυτών να ισχυροποιηθεί η σύνδεση της νέας γενιάς των Ελλήνων Εθνικιστών με τα Θεμέλια της Ιδέας, να ενισχυθεί η συνείδηση πως δεν είμαστε μόνοι μας, αλλά αποτελούμε έναν ακόμη κρίκο μίας μακράς αλυσίδας, πως ήμασταν, είμαστε, και θα είμαστε παρόντες και μαχόμενοι.
Πρώτο στοχαστή παρουσιάζουμε τον «ξανθό ιππότη» του Ελληνικού Εθνικισμού, τον «Ἀντίνοο ἔφηβο» Περικλή Γιαννόπουλο, από το έργο του 1907, «Ἔκκλησις πρὸς τὸ Πανελλήνιον κοινόν».
ΝΕΟΙ ΚΑΙ ΝΕΑΙ Ἀγαπήσετε μὲ πάθος πύρινον τὴ Μητέρα Γη, θ’ ἀναστηθεῖτε στὴν ἀληθινή Ηδονική Ζωή.
Καὶ τότε ἡ Μητέρα Ἑλληνικὴ Γῆ, ἀγαλλομένη ἕως τὰ βάθη τῶν σπλάγχνων της, αἰσθάνεται τὰ στήθη της πρισκόμενα ἀπὸ τὰς ἡδονὰς τῆς συλλήψεως, τότε ἀπὸ τοῦ σὰν ὀρθοῦ μαστοῦ ᾿Αρτέμιδος Πεντελικοῦ της, ἕνα ἀφροδίσειον ἀφρόεν, μαρμαρόεν γάλα ἀναβλύζει, γάλα πιγνυόμενον εἰς τὸν ἀέρα καὶ τὸ φῶς, κρυσταλλιαζόμενον εἰς ἀνονείρευτα Παλάτια. μὲ μαρμαρίνην ᾿Ανθρωπότητα ἀκροτέραν καὶ ζωντανοτέραν κάθε ζωντανῆς, ἀνερχόμενον ἀργὰ καὶ μεγαλόπρεπα πρὸς τὰ κυάνεα οὐράνια σὰν πελώριον πάμφωτον σύνεφον Ἰουλιανού μεσημερινοῦ καὶ μένον.
Καὶ ἡ Νεφέλη, αὐτὴ ἡ διαμένουσα αἰώνια, ἡ καταυγάζουσα μὲ τὰ ἡδονικώτερα φῶτα τὴν Οἰκουμένην, ἡ μὴ γινομένη βρῶμα σκωλήκων, ἡ χῶμα οὖσα καὶ μὴ ἀπερχομένη εἰς χῶμα, ἡ οὔτε ἀπὸ τοῦ χρόνου οὔτε ἀπὸ κανενὸς λυσασμένου Θεοῦ τὰ δόντια τρωγομένη, εἶνε τὸ ἀποθέωμα Ἑλληνικῆς Γῆς καὶ Φυλῆς, καὶ εἶνε τὸ ἕνα καὶ Μ Ο Ν Α Δ Ι Κ Ο Ν Ι Δ Α Ν Ι Κ Ο Ν ποῦ ἄνθησε καὶ ἐπετρώθη εἰς τὸν πλανήτην αὐτών, εἶνε ὁ μοναδικός Αἰσθητικὸς καὶ Πνευματικός Ἥλιος τῆς Οἰκουμένης, ὁλόκληρος Χαρὰ καὶ Ηδονή Ζωῆς, καὶ ἡ μόνη της Δόξα, Παρηγορία καὶ ᾿Ελπίς, εἶνε τό : Ε Λ Λ Η Ν Ι Κ Ο Ν Ι Δ Α Ν Ι Κ Ο Ν.
Καὶ ἐπειδὴ τὸ ΓΕΓΟΝΟΣ εἶνε αὐτό, έχετε βαρύτατα, ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ νὰ ἐκτελέσετε. Χωρὶς νὰ τὰ ἐκτελεῖτε δὲν ἔχετε κανένα δικαίωμα νὰ φέρετε τὸ ὄνομα ΕΛΛΗΝ.
Καὶ αὐτὸ τὸ τρομερὰ λάμπον καὶ τρομερά καῖον βαρύτατον στέμμα ποῦ θέλοντας καὶ μὴ θέλοντας ἐκάθησεν ἡ Τύχη τῶν ἀνθρωπείων στὸ κεφάλι τῶν Ἑλλήνων, εἶνε ἡ θεϊκὴ καὶ τρομερὰ Μοίρα, ἕνεκα τῆς ὁποίας, ὦ κάθε Τωρινοὶ Μουντζούριδες, δὲν εἶσθε ἐλεύθεροι νὰ κάνετε ὅτι θέλετε ἀλλ᾿ ἢ πρέπει νὰ περπατᾶτε ἡρωϊκὰ στὸν κόσμο πρὸς κάθε μέρα Νέα Ύψη, ἄφθαστα ἀπὸ κάθε ἄλλους ἢ ν ὰ ξ ε π α τ ω θ ε ῖ τ ε.
Μὲ τὸ δημιούργημα καὶ τελείωμα τοῦ Ἑλλ. ᾿Ιδανικοῦ, ὁ σκοπὸς τῶν Ἀθηνῶν λήγει ἐδῶ, διὰ μακρὰν σειρὰν αἰώνων. Ἕως ὅτου ἐπανέλθῃ ἡ ὥρα καὶ ἡ ἀνάγκη νὰ ξαναγυρίσωμεν εἰς τὸ κέντρον τῆς καρδίας τῆς Ἑλλ. Γῆς, ποῦ εἶνε αἱ ᾿Αθῆναι, ὅπως κατὰ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνας, ὅτε κατετσακίζετο παντοῦ τὸ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ Ελλ. Ιδανικόν, αὐταὶ δὲν ἔχουν τίποτε ἄλλο νὰ μᾶς εἰποῦν καὶ τίποτε ἄλλο να κάμουν, Φειδίου χαράξαντος τὸν Τύπον τοῦ ᾿Ανθρώπου, τοῦ Ναοῦ τῆς Παναγίας Παρθένου τελειωθέντος, Ἀριστοτέλους στήσαντος τὴν ᾿Αρχιτεκτονικὴν τοῦ Πνευματικοῦ κόσμου καὶ Πλάτωνος συνθέσαντος τὴν Μουσικὴν τῶν Κοσμίων, ἡ Πάνοπλος ᾿Αθηνᾶ, ζωντανευμένη ὁλόκληρος ἀπὸ τὴν λατρείαν, δύναται νὰ ἐγκαταλείψῃ τὸ μαρμάρινον φόρεμά της χωρὶς νὰ πάθη τίποτε, καὶ ὁ Ἕλλην ὢν τόρα τέλειος ΑΝΗΡ, καθ’ ὅλα ἕτοιμος διὰ τὸν προορισμόν του δύναται νὰ προβῇ ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Νικηφόρου Θεᾶς του εἰς τὸν Μοιραῖόν του δρόμον. Καὶ ὁ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ τοῦ Ἕλληνος εἰς τὸν Κόσμον αὐτόν, ἦτο καὶ εἶνε εἰς κάθε ἐποχήν. ΣΗΜΕΡΑ καὶ ΑΥΡΙΟΝ :
Ο ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ.
