Η νίκη στο Γράμμο αποτελεί αδιαμφισβήτητα μία ελληνική και εθνική νίκη. Διότι, εάν επικρατούσαν οι «Κόκκινοι», τότε η Πατρίδα θα τεμαχιζόταν, η Μακεδονία θα χανόταν, και ο σλαβικός επεκτατισμός θα εξαφάνιζε τον ελληνισμό της Βορείου Ελλάδος. Η Ελλάδα θα γινόταν μία σοβιετική επαρχία, λειτουργώντας κατ΄ εντολήν της Μόσχας και θα έπεφτε στα χέρια μιας βρωμερής «κόκκινης χούντας», όπως όλες οι χώρες του Ανατολικού Μπλοκ. H Πατρίδα θα γέμιζε με γκούλαγκ, φυλακισμένους και δολοφονημένους ακριβώς όπως στην ΕΣΣΔ. Το γεγονός ότι η νίκη στο Γράμμο είναι ελληνική και εθνική, μαρτυρείται επίσης από το ότι στον συμμοριτοπόλεμο, στο πλευρό του Εθνικού Στρατού, δεν πολέμησαν μόνο οι εθνικιστές, αλλά όλοι οι Έλληνες: Σοσιαλδημοκράτες, Βασιλόφρονες, Φιλελεύθεροι μέχρι και μετριοπαθείς σοσιαλιστές, όλοι όσοι δεν επιθυμούσαν να δουν την Ελλάδα να σκλαβώνεται στους φονιάδες του Στάλιν.
Επομένως, η νίκη στο Γράμμο είναι μία νίκη εθνική και ελληνική, την οποία οι εθνικιστές τιμούμε. Δεν είναι όμως, μία νίκη εθνικιστική. Και εδώ εκκινεί το ιστορικό και κινηματικό μας χρέος. Οι Έλληνες εθνικιστές τιμούμε στο Γράμμο τους πεσόντες ήρωες του Εθνικού Στρατού, τους μαχητές των ΛΟΚ, τους Χίτες και τους Ταγματασφαλίτες, όλους όσους αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν ενάντια στο «Κόκκινο Κτήνος». Αναγνωρίζουμε όμως επίσης, ότι οι ήρωες μαχητές του Γράμμου πέθαναν για να κυριαρχήσουν, εν τέλει, τα συμφέροντα άλλων, εξίσου δόλια και ανθελληνικά με αυτά των κομμουνιστών. Όπως δεν ξεχνάμε το παιδομάζωμα, τις δολοφονίες και τα εγκλήματα, την Ελένη Γκατζογιάννη, το αντεθνικό μίσος των Μπολσεβίκων, έτσι δεν ξεχνάμε και το «Στρατηγέ Βαν Φλίτ, ιδού ο στρατός σας…», την υποταγή των πολιτικών και των ανώτερων αξιωματικών στην αμερικανοκρατία, το Σχέδιο Μάρσαλ και την απαρχή μιας ιταμής ξενοκρατίας που κράτησε και κρατάει την πατρίδα μας δέσμια εδώ και πολλά χρόνια.
Μπορεί να μην σκλαβωθήκαμε στη Μόσχα αλλά σκλαβωθήκαμε στην Ουάσινγκτον, μπορεί να αποφύγαμε το Ανατολικό Μπλοκ αλλά υποταχτήκαμε στο καπιταλιστικό μπλοκ, μπορεί να γλιτώσαμε από την κόκκινη δικτατορία αλλά δεν γλιτώσαμε από το σαπισμένο αστικό πολίτευμα που κατέτρωγε και κατατρώει τις σάρκες της πατρίδας και του λαού. Η Ελλάδα έμεινε μία υπανάπτυκτη χώρα προσδεμένη στο άρμα ξένων κέντρων εξουσίας και με έναν λαό μαστιζόμενο από τη φτώχεια για χάρη της ανάπτυξης μίας λούμπεν και δουλικής μεγαλοαστικής τάξης. Και σίγουρα οι εθνικιστές δεν θυσιάστηκαν ούτε πολέμησαν για αυτό. Όταν οι Χίτες του Γρίβα πολεμούσαν στο Θησείο, δεν είχαν στο μυαλό τους αυτό. Ούτε οι ΛΟΚατζήδες θα ήταν περήφανοι βλέποντας τους Αμερικανούς να χαστουκίζουν τους Έλληνες Υπουργούς (όπως έγινε όντως με τον Στέφανο Στεφανόπουλο). Οι Εθνικιστές δεν πολέμησαν στο Γράμμο για να υπογράψει ο Καραμανλισμός τις Συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου, ούτε για να βλέπουν τους πρώην «συμμάχους» να στήνουν κρεμάλες στην Κύπρο. Εν ολίγοις, δεν πολέμησαν για τον καπιταλισμό και την ξενοκρατία.
Και με το διάβα των χρόνων, το ίδιο αστικό πολίτευμα που ευτέλισε τη νίκη του Γράμμου, αποφάσισε να την παραγράψει, να την ξεχάσει και να τη σβήσει. Σαν να την καταριόταν. Η νέα μορφή που έλαβε ο αστισμός, αυτή της μεταπολίτευσης, είχε πλέον ανάγκη τους ηττημένους μαρξιστές. Η νίκη στο Γράμμο έγινε «εμφυλιοπολεμικός διχασμός», το ΚΚΕ νομιμοποιήθηκε, η Αριστερά και ο Μαρξισμός κυριάρχησαν στην παιδεία και την πολιτιστική ζωή, ο εθνικισμός και οι εθνικιστές λοιδορήθηκαν και κυνηγήθηκαν. Κάπως έτσι, οι νικημένοι βρέθηκαν νικητές και οι νικητές νικημένοι.
Μπορεί η νίκη στο Γράμμο να μην ήταν Ολοκληρωτική. Η επόμενη όμως σίγουρα θα είναι. Γιατί οι εθνικιστές δεν ξεχνάμε. Η Πολιτεία που θα εδραιώσουμε θα γκρεμίζει τόσο την ισόβια παρασιτική αριστερά όσο και την ισόβια δουλική δεξιά. Και τότε θα αναδυθεί ένα πραγματικό εθνικό, λαϊκό, κοινωνικό κράτος που θα ανήκει στους Έλληνες, θα είναι αντάξιο των ιδεών μας και της χιλιόχρονης ιστορίας μας. Η Ελλάδα θα ξαναγίνει ελεύθερη και τότε η ιστορία θα ξαναγραφτεί στην έκταση και στο μέγεθος που της αρμόζει.
