Ως Έλληνες Εθνικιστές θεωρούμε πως από τα κύρια μελήματα οποιουδήποτε ανθρώπου που θέλει να θεωρεί την παιδεία του ολοκληρωμένη είναι η καλλιέργεια της Αισθητικής. Ένας άνθρωπος ξεκομμένος από την πολιτιστική του κληρονομιά, από τους στοχαστές του—που είναι οι φιλόσοφοί του, αλλά είναι, ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό, οι λογοτέχνες του— δεν θεωρούμε πως μπορεί να μετάσχει ουσιωδώς στο Εθνικό. Πιστοί σε αυτήν μας την πεποίθηση, αποφασίσαμε το επόμενο άρθρο των «Θεμελίων της Ιδέας» να παρουσιάσουμε ένα ποίημα του δεύτερου Εθνικού μας ποιητή, του Κωστή Παλαμά, τα «Δώρα τῆς Πρωτοχρονιᾶς», από την συλλογή «Τὰ τραγούδια τῆς πατρίδος μου», του 1886.
—Πατρίδα μου, τί θὲς νὰ σοῦ χαρίσω
γιὰ τὸν καλὸ τὸ χρόνο ποῦ θὰ ’ρθῇ;
—Παιδί μου, τὸ κορμὶ τὸ λιονταρίσσο
καὶ τὸ παλληκαρίσσο τὸ σπαθί,
καὶ τὴ νεραϊδογέννητη τὴ χώρα
μαζῆ μὲ τὸ δικέφαλον ἀϊτό.
Δὲ ’θέλω ’γὼ καινούρια ἢ ξένα δώρα,
παλῃὰ δικά μου πλούτη σοῦ ζητῶ.
—Μητέρα, τὰ δικά σου τὰ στολίδια
τὰ χαίροντ’ ἄλλοι μέσ’ τὴν οἰκουμένη,
καὶ Λάμιες τὰ φυλᾷν, τὰ ζώνουν φείδια
καὶ χάνοντ’ ἐκεῖ μέσ’ ἀντρειωμένοι…
—Παιδί μου, ὅταν τὴ δόλια σου μητέρα,
μὲ τοῦ παιδιοῦ τὸν πόνον ἀγαπᾷς,
μὲ τὴν ἀγάπη μόνο μιὰν ἡμέρα
τὴν παλαιά της δόξα θὰ τῆς πᾷς!
