Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη είναι ο δημογραφικός μετασχηματισμός της και η σχέση που έχει διαμορφωθεί ανάμεσα στους γηγενείς πληθυσμούς της, τους παράνομους μετανάστες και την πολιτική εξουσία. Σε αυτό το πλέγμα, η απάντηση της «προοδευτικής Αριστεράς» ήταν η σύναψη ενός νέου ιστορικού συμβιβασμού: εκείνου μεταξύ του «αντιφασισμού» και του «Τρίτου Κόσμου». Στο πλαίσιο αυτού του συμβιβασμού, αφενός οι μεταναστευτικές μειονότητες παρουσιάζονται ως καταπιεσμένες, και αφετέρου ο μαχητικός, πολιτισμικός και θεσμικός μηχανισμός της Αριστεράς τους προσφέρει μία νέα πολιτική γλώσσα, ένα οργανωτικό δίκτυο και έναν μεγάλο εχθρό.
Πρόκειται για έναν ιστορικό συμβιβασμό που βασίζεται περισσότερο στην αναγνώριση ενός κοινού εχθρού και όχι σε μία πραγματική ταύτιση των δύο πλευρών. Η κολλητική ουσία ωστόσο είναι ισχυρή και δεν πρέπει να υποτιμάται: το καταπιεστικό κράτος, η ρατσιστική και αποικιακή Δύση, ο πανταχού παρών «φασισμός» και οι σατανικοί «φασίστες». Όλα εντάσσονται σε αυτό το αφήγημα ανεξαιρέτως του αν ισχύει ή όχι. Ένας θάνατος αλλοδαπού μετανάστη, ένα ναυάγιο στο Αιγαίο ή οπουδήποτε στη Μεσόγειο, ένα περιστατικό αστυνομικής βίας, όλα γίνονται κεφάλαια αυτού του αφηγήματος. Πάντα ένας κοινός αντίπαλος είναι αρκετός: ο «φασίστας». Οι «αντιφασίστες» ακτιβιστές ερμηνεύουν κάθε τέτοιο περιστατικό ως ανάγκη εξέγερσης κάποιων υποτιθέμενων «καταπιεσμένων» εναντίον κάποιων υποτιθέμενων «καταπιεστών» τους, αλλά και εναντίον ενός δήθεν «φασιστικού και ρατσιστικού συστήματος».
Στην υπόλοιπη Ευρώπη, βλέπουμε συχνά τον θάνατο ενός παράνομου μετανάστη ή αλλοδαπού από υπέρμετρη αστυνομική βία να πυροδοτεί βίαια επεισόδια, σκηνές χάους και εξεγέρσεις στα αστικά προάστια. O αφηγηματικός μηχανισμός της Αριστεράς δεν μπαίνει στη διαδικασία να κάνει μία ουσιαστική ακτινογραφία του συμβάντος, αδιαφορώντας πλήρως για το αν το θύμα είναι ναρκέμπορος, κακοποιός, μαφιόζος ή οτιδήποτε άλλο, καθώς και για τις πραγματικές συνθήκες που οδήγησαν στον θάνατό του. Αρκεί και μόνο να προέρχεται από κάποια χώρα της Αφρικής ή της Ασίας για να αποτελεί το θύμα ενός αόριστου «φασιστικού, ρατσιστικού και καταπιεστικού» συστήματος.
Σε αυτό το χαοτικό σκηνικό συμμετέχουν, εκτός από τους ευκολόπιστους αριστερούς και τις συμμορίες των αλλοδαπών που επωφελούνται, τμήματα μίας «νεολαίας της πόλης», η οποία βρίσκει την ευκαιρία να εκτονωθεί για λίγο από τη μίζερη υλιστική και ηδονιστική ζωή της, ξεσπώντας σε αβέβαιης κατεύθυνσης, αλλά απλώς βίαιες και καταστροφικές ταραχές. Τέτοιου είδους ψευδοεξεγέρσεις ήταν τα πρόσφατα επεισόδια στη Μπολόνια με αφορμή τη δολοφονία ενός Μαροκινού από αστυνομικούς, οι σκηνές χάους μετά την δολοφονία του Τζόρτζ Φλόιντ στις ΗΠΑ και πολλά ακόμη συμβάντα κακομεταχείρισης ενός αλλοδαπού, παράνομου μετανάστη ή κάποιου μη λευκού που θα οδηγούν πάντα στα ίδια βίαια σκηνικά.
Εκτός από το αφηγηματικό και πολιτικό πλαίσιο που προσφέρει η Αριστερά στους μετανάστες του «Τρίτου Κόσμου» υπάρχει και μία κοινή δράση της «Αntifa» με τις συμμορίες αλλοδαπών που παρασιτούν στην Ευρώπη. Όπως η ακροαριστερά προκαλεί σκηνές βίας όταν θεωρεί ότι ενοχλούνται τα τριτοκοσμικά της αδέλφια, με τον ίδιο τρόπο οι συμμορίες των παράνομων μεταναστών που έχουν καταλάβει τις πόλεις προκαλούν σκηνές χάους για να διατρανώσουν την κυριαρχία τους. Για παράδειγμα, το 2022, μετά τη νίκη του Μαρόκου επί του Βελγίου στο τότε Μουντιάλ, Μαροκινοί μετανάστες ξεκίνησαν χαοτικές ταραχές στις Βρυξέλλες. Το ίδιο συνέβη και στο πρόσφατο Μουντιάλ, όπου πάλι Μαροκινοί προκάλεσαν επεισόδια στο Λονδίνο με αφορμή το ματς της χώρας τους με την Εθνική Αγγλίας, όπως επίσης και με τα «μπάχαλα» που ξέσπασαν στο Παρίσι μετά την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ από την Παρί Σεν Ζερμέν. Σε όλα αυτά τα σκηνικά συμμετέχουν και διάφορα μέλη «αντιφασιστικών» ομάδων, τα οποία βρίσκουν την ευκαιρία, μέσα από τις εξάρσεις κυριαρχίας των μεταναστευτικών πληθυσμών, να εκδηλώσουν το δικό τους μίσος για τους λευκούς, το οποίο βαφτίζουν «αντιρατσιστικό αγώνα».
Παρατηρείται λοιπόν μία ταύτιση της δράσης μεταξύ της «αντιφασιστικής Αριστεράς» και των συμμοριών των παράνομων μεταναστών και μία αλληλοεπικάλυψη τους. Άλλωστε, δεν είναι λίγοι οι βορειοαφρικανοί μετανάστες που επανδρώνουν τις δολοφονικές ορδές των «Αntifa», ειδικά στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Είναι επίσης παντού γνωστό, ότι στις «καταλήψεις», τα «κοινωνικά κέντρα» και όλους τους υπόλοιπους χώρους συνάθροισης των «αντιφασιστών» οργιάζουν τα ναρκωτικά και το ναρκεμπόριο των Αλγερινών και Μαροκινών τους φίλων.
Ωστόσο, αυτός ο ιστορικός συμβιβασμός μπορεί να διαρκέσει όσο ο «αντιφασισμός» διατηρεί το πάνω χέρι στην ανάθεση ρόλων: ο μετανάστης ως το υποκείμενο που πρέπει να εκπροσωπείται, το κράτος και ο «φασισμός» ως ο κοινός εχθρός, η Αριστερά ως η αγωνιστική πρωτοπορία. Αλλά η δημογραφία θα μετατοπίσει γρήγορα τις ιεραρχίες. Η συνεχιζόμενη ροή της μετανάστευσης σε συνδυασμό με την δημογραφική παρακμή της Ευρώπης θα δημιουργήσει νέες κοινότητες, παράλληλες κοινωνίες, διχασμό ταυτοτήτων, άτυπες οικονομίες, νέες ηγεσίες και πολιτισμικές διαφορές.
Οι πληθυσμοί τους οποίους τώρα η Αριστερά και ο «αντιφασισμός» ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν, μπορεί αύριο να μην έχουν ανάγκη από μεσολαβητές, να πάψουν να αναγνωρίζουν τον κοσμικό χαρακτήρα της κοινωνίας, τον φεμινισμό, τον φιλελεύθερο ατομικισμό και τις έννοιες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σε εκείνο το σημείο, ο συμβιβασμός θα πάψει να υφίσταται και θα αποκαλυφθεί η πραγματική του φύση: όχι μία ιστορική σύνθεση, αλλά μία τακτική συμμαχία που βασίζεται στην ύπαρξη ενός κοινού εχθρού. Και όπως κάθε συμμαχία που συγκροτείται περισσότερο εναντίον κάποιου άλλου και όχι υπέρ κάποιου σκοπού, έτσι και αυτή θα διαρκέσει μόνο μέχρι το ένα μέρος να είναι αρκετά ισχυρό ώστε να τα καταφέρει χωρίς το άλλο. Και τότε είναι που η Αριστερά θα δεχθεί μία πραγματική «κλωτσιά» από τους πρώην φίλους της.
