Σχετικά με τον βανδαλισμό του μνημείου

Για μια ακόμη φορά στο ίδιο έργο θεατές. Το μνημείο των άδικα δολοφονηθέντων Γιώργου Φουντούλη και Μανώλη Καπελώνη βανδαλίστηκε από τους “συνήθεις υπόπτους”, όπως έχει συμβεί επανειλημμένα στο παρελθόν, με περιστατικά σχεδόν κάθε χρόνο. Η αριστερά μας υπενθυμίζει για μια ακόμη φορά το πόσο υποκριτική είναι, με τις ηθικολογίες της για τον ανθρωπισμό και την αξία της ανθρώπινης ζωής, την ίδια στιγμή που διαπράττει τη φρικτότερη ύβρη, βανδαλίζοντας μνημεία και προσβάλλοντας τη μνήμη νεκρών. Με αυτόν τον τρόπο αποκαλύπτεται το πραγματικό της πρόσωπο: απανθρωπιά και κτηνωδία.

Δεν ξεχνάμε τη στυγνή δολοφονία των συναγωνιστών μας στο Νέο Ηράκλειο το 2013, με ηθικούς αυτουργούς τα ΜΜΕ και το “συνταγματικό τόξο”, όπως δεν ξεχνάμε και την πλήρη αδιαφορία της δικαιοσύνης, που έχει αφήσει ανενόχλητους τους ενόχους. Μια αδιαφορία, την οποία η πολιτεία συνεχίζει να επιδεικνύει, προσποιούμενη πως δεν βλέπει τις απανωτές καταστροφές του μνημείου. Μια “αδιαφορία” που ενθαρρύνει τους αντιφασίστες στη διάπραξη πολλαπλών εγκλημάτων, καθώς και στη δημιουργία τρομοκρατικών και εγκληματικών οργανώσεων, παρουσιάζοντάς τους ως “επαναστάτες” του σήμερα.

Είναι φανερή πια η συγκάλυψη της δικαιοσύνης και των ΜΜΕ, ένα σχέδιο απανθρωποποίησης του εθνικιστικού χώρου.

Σχετικά άρθρα

Εθνικιστική εργατική πρωτομαγιά

Με σεβασμό και αίσθημα ευθύνης, οι εθνικιστές τιμούμε την ημέρα της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Μια ημέρα που μας υπενθυμίζει τη σημαντική συνεισφορά των Ελλήνων εργατών στην εξέλιξη της Πατρίδας μας μέσα στην Ιστορία. Η εργατική τάξη, δεν αποτελεί απλώς ένα μέρος της κοινωνίας· είναι ο θεμέλιος λίθος πάνω στον οποίο οικοδομείται και αναπτύσσεται ένα ισχυρό Έθνος. […]

Η Άδακρυς Μάχη: Όταν η αγάπη για την πατρίδα δε γνώριζε δάκρυα

Ζούμε σε εποχές όπου όλα αλλάζουν γρήγορα. Η καθημερινότητα μας φθείρει, μας γεμίζει άγχη, αμφιβολίες και πολλές φορές μας κάνει να νιώθουμε ότι οι αξίες μας έχουν ξεθωριάσει. Σε αυτό το ρευστό περιβάλλον, είναι φυσικό να στρέφουμε το βλέμμα μας πίσω — όχι από νοσταλγία, αλλά από ανάγκη. Αναζητούμε ρίζες, παραδείγματα, σημεία σταθερότητας. Και τότε […]