Ο θεμελιώδης μύθος της μεταπολίτευσης ακούει στο όνομα Πολυτεχνείο. Μια εξέγερση αμφιβόλου κοινωνικής και πολιτικής στόχευσης που κινήθηκε καθαρά στο πνεύμα του Γαλλικού Μαΐου του ΄68. Στόχος των λιγοστών στην πραγματικότητα αριστερών και λοιπών κομμουνιστών, δεν ήταν η ανατροπή του καθεστώτος, το οποίο ειρήσθω εν παρόδω είχε παραδώσει την εξουσία στον Σπύρο Μαρκεζίνη. Η βαθύτερη στόχευση αυτής της εξέγερσης ήταν η θεμελίωση των αντιπαραδοσιακών ιδεών, η επιβολή της μαρξιστικής ηγεμονίας και σαφέστατα η πολιτική επιστροφή των παλαιοκομματικών δυνάμεων.
Αναμφίβολα, ως Αυτόνομοι Εθνικιστές δεν ευθυγραμιζόμαστε με την 21η Απριλίου. Αν εξαιρέσουμε τον αντικομμουνισμό που τη χαρακτήριζε και ίσως, έναν αγνό εθνικοφρονισμό, η πολιτική της γεννά πολλά ερωτήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η Οικουμενική της επιλογή απέναντι στην Τουρκία, όταν ο Παπαδόπουλος, σε συνέντευξή του στην τουρκική εφημερίδα ”Μilliyet”, είχε προβλέψει ομοσπονδία μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.
Συνεπώς ως Εθνικιστές, ούτε θρηνούμε αλλά και ούτε πανηγυρίζουμε. Αντιθέτως, διαθέτουμε το φυσιοκρατικό αίσθημα της επιλογής που μας καθιστά σκεπτόμενους απέναντι σε μυθοπλασίες, όπως αυτή του Πολυτεχνείου, το οποίο έφαγε όλο το Ψωμί σε σκάνδαλα όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ, πούλησε την Παιδεία σε ξένες εταιρίες και όσο για την Ελευθερία, τη δολοφόνησε ο νεωτερισμός τον οποίο τόσο πιστά υπηρέτησαν οι υπουργοποιημένοι ”αγωνιστές”.
