«Η δική μας άνοιξη θα είναι η ελευθερία»
Nel suo nome, Amici del vento
Σαν σήμερα, την 28η Φεβρουαρίου του 1975, πέφτει νεκρός στην Ρώμη ο Έλληνας Εθνικιστής φοιτητής Μίκης Μάντακας, ο πρώτος αγωνιστής μάρτυρας των Ιταλικών «μολυβένιων χρόνων».
Ο Μίκης ήταν ένας νεαρός φοιτητής της Ιατρικής, με καταγωγή από την στρατιωτική οικογένεια Μάντακα. Οι γονείς του, αριστερών πεποιθήσεων, τον είχαν στείλει στην Ιταλία να σπουδάσει Ιατρική με σκοπό να βρει δουλειά στο ιατρείο του θείου του, που βρισκόταν εκεί. Αρχικά, ο Μίκης δεν ήταν πολιτικοποιημένος, αλλά εντάχθηκε κατά την φοίτησή του στo FUAN, φοιτητική πτέρυγα του Εθνικιστικού Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος, και πιο συγκεκριμένα στην τάση Rauti, ίσως λόγω του δεσμού που ανέπτυξε με μία Εθνικίστρια ακτιβίστρια.
Στις 28 του Φλεβάρη, ο Μίκης συμμετέχει σε διαδήλωση υπέρ της καταδίκης των δραστών του εμπρησμού της Primavalle, που δικάζονται. Το παραπροηγούμενο έτος, μέλη της ακροαριστερής οργανώσεως Potere Operaio είχαν βάλει φωτιά στο σπίτι του τοπικού γραμματέα του Κοινωνικού Κινήματος, με αποτέλεσμα τον θάνατο δύο παιδιών του. Από τις τάξεις της αριστερής αντιδιαδηλώσεως διαχωρίζεται μία ομάδα οπλισμένων νέων οι οποίοι επιτίθενται στα γραφεία της τοπικής του MSI, όπου εκτοξεύουν βόμβες μολότωφ. Τα γραφεία υπερασπίζονται μία χούφτα νεαρών Εθνικιστών, μετά βίας πάνω από δέκα, μεταξύ αυτών και ο Μίκης. Προσπαθούν να διασπάσουν τον πύρινο κλοιό φεύγοντας από την πλαϊνή πόρτα, αλλά γίνονται αντιληπτοί και δέχονται πυροβολισμούς. Πολλοί τραυματίζονται. Ο Μίκης χτυπιέται στο κεφάλι. Οι συναγωνιστές του ορμούν και με μεγάλη δυσκολία καταφέρνουν να ανασύρουν τον τραυματία, αλλά είναι ήδη αργά. Ο Μίκης Μάντακας θα πέσει σε κώμα και θα αφήσει στο νοσοκομείο, λίγη ώρα μετά, την τελευταία του πνοή. Οι δολοφόνοι του Μάντακα, μέλη των «αριστερών» (με πολύ περίεργους δεσμούς με τον κρατικό μηχανισμό) Ερυθρών ταξιαρχιών, θα αναγνωριστούν, αλλά δεν θα καταδικαστούν ποτέ. Την αιματοβαμμένη μπαλακλάβα που φορούσε θα την περισυλλέξει ο συναγωνιστής και φίλος του Franco Anselmi. Θα την έχει μαζί του το 1976, στην δολοφονία των τριών Εθνικιστών στην Acca Larentia, και θα την βουτήξει στο αίμα των νεκρών. Αυτή η μπαλακλάβα, ποτισμένη με το αίμα τεσσάρων νεαρών μαρτύρων, μεταφέρεται από χέρι σε χέρι και αποτελεί το σημαντικότερο σύγχρονο κειμήλιο του Εθνικισμού.
Η δολοφονία του Μάντακα αποτέλεσε σημείο καμπής στην ιστορία του Ιταλικού και Ευρωπαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος. Ο Μάντακας είναι ο πρώτος νεκρός Εθνικιστής ακτιβιστής στην Ιταλία, και οι Ιταλοί τιμούν ενεργά την μνήμη του. Το ετήσιο μνημόσυνο είναι από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις του Ιταλικού Εθνικισμού, ενώ η εμφάνισή του κοσμεί διάφορους χώρους· ακόμη και ένας από τους πιο σημαντικούς Εθνικιστικούς σταθμούς της Ιταλίας είχε ονομαστεί προς τιμήν του «Radio Mantakas», όπως έχει απαθανατίσει και το ομώνυμο τραγούδι του συγκροτήματος «Τerza Posizione». Γενικώς, στον Μίκη έχουν αφιερωθεί διάφορα τραγούδια της Ιταλικής εναλλακτικής μουσικής σκηνής, όπως το «Nel suo nome» των «Amici del vento» και το «Mikis Mantakas» των «Vento del nord».
Η σημασία του θανάτου του Μίκη Μάντακα δεν περιορίζεται μόνο στο συμβολικό επίπεδο. Ο Μίκης ήταν ο πρώτος νεκρός ακτιβιστής, αλλά δεν ήταν το πρώτο θύμα αριστερών και παρακρατικών. Από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ανελιπώς, αλλά με μεγαλύτερη ένταση από το 1968, οι επιθέσεις εναντίον Εθνικιστών ήταν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο. Ξυλοδαρμοί, επιθέσεις με αγγλικά κλειδιά, πυροβολισμοί, βόμβες και εμπρησμοί σε γραφεία και σπίτια ήταν μέρος της ζωής του Εθνικιστή ακτιβιστή. Απέναντι αυτές τις επιθέσεις, ο επίσημος κομματικός φορέας, το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα, συνιστούσε ηρεμία και άμυνα με τα νόμιμα μέσα. Οι συνεχείς αθωώσεις των δραστών και η κλιμάκωση των επιθέσεων, με αποκορύφωμα τον εμπρησμό της Primavalle και την δολοφονία του Μάντακα, οδήγησαν πολλούς Εθνικιστές να χάσουν την εμπιστοσύνη τους στο Κόμμα και να πάρουν στα χέρια τους την προστασία τους, αλλά και την εκδίκηση για τους νεκρούς και τους τραυματίες, δημιουργώντας ένοπλες Εθνικιστικές οργανώσεις. Από τον θάνατο του Μίκη Μάντακα, και ιδίως μετά την τριπλή δολοφονία στην Acca Larentia το 1976 και την δημιουργία των Ενὀπλων Επαναστατικών Πυρήνων (NAR), ξεκινάει η αυτονόμηση μεγάλου μέρους των Εθνικιστών από το MSI και σηματοδοτείται η έναρξη του εθνικιστικού αντάρτικου πόλεως, με όλα όσα αυτό συνεπάγεται. Το βροχερό εκείνο μεσημέρι του 1975 υπήρξε ο καταλύτης για να συμπληρωθεί εκείνη η φράση-σύμβολο των αριστερών και παρακρατικών της εποχής «το να σκοτώνεις έναν φασίστα δεν είναι έγκλημα, αλλά είναι πολύ επικίνδυνο».
Ο Μίκης Μάντακας, το νεαρό παιδί που άνανδρα δολοφονήθηκε διαμαρτυρόμενο μια άλλη δειλή δολοφονία, που δολοφονήθηκε για τις Ιδέες του, έγινε σύμβολο για τους Εθνικιστές όλης της Ευρώπης. Ο Μίκης, όπως ο Γιώργος, όπως ο Μάνος, όπως πρόσφατα ο Quentin, αποτελεί μία συνεχή υπενθύμιση του μένους εναντίον μας, του κινδύνου που πάντα έχει η υπεράσπιση των Ιδεών μας, όμως η συνειδητή του επιλογή να κατέβει στην διαμαρτυρία παρά τις συνεχείς δολοφονικές επιθέσεις, η επιλογή των συναγωνιστών του να μην υποχωρήσουν μπρος στον θάνατό του, αποτελούν μία υπενθύμιση πως όσο σκληρή και να είναι η επίθεση εναντίον μας, εμείς συνεχίζουμε και μαχόμαστε, πως όσο ξέρουμε γιατί πολεμάμε, δεν μας τρομάζει ο θάνατος, πως το Λάβαρό μας είναι μεγαλύτερο από τον θάνατο.
Ζήτω ο Θάνατος!
Ζήτω η Νίκη!
Ζήτω η Αιωνία Ελλάς!
Μίκης Μάντακας — παρών!
