Remigration

Mια έννοια που έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται έντονα στην Δυτική Ευρώπη. Στα ελληνικά αποδίδεται ως «επαναπατρισμοί» και συνδέεται με την επανάκτηση της γης μας και της ταυτότητας μας, δύο βασικά στοιχεία για τον ίδιο τον άνθρωπο, τα οποία, και τα δύο, απειλούνται από την μαζική παράνομη μετανάστευση που πνίγει την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης είναι αυτή την στιγμή νο1 σε Ελλάδα και Ευρώπη. Οι παράμετροί του επηρεάζουν σχεδόν κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Πρώτα και κυριότερα αποτελεί μια απειλή για την ύπαρξη των Ευρωπαϊκών Εθνών και του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού συνολικά. Η φυσιογνωμία των ευρωπαϊκών εθνών και μεταξύ αυτών και του ελληνικού έχει αλλάξει σημαντικά από την παράνομη μετανάστευση και ο Πολιτισμός μας βιώνει ίσως την μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία του. Δεν είναι θεωρία συνωμοσίας το να παρομοιάζει κάνεις αυτή την κατάσταση με μια αντικατάσταση πληθυσμού. Είναι αμφίβολο το αν σε λίγα χρόνια θα συνεχίσει να υπάρχει το ελληνικό έθνος και οι ευρωπαϊκοί λαοί, αν οι ροές ανθρώπων από τον τρίτο κόσμο συνεχίσουν να έρχονται με αυτούς τους ρυθμούς και αν δεν υπάρξουν μαζικοί επαναπατρισμοί και απελάσεις.

Εκτός από ταυτοτικό και εθνοτικό, το πρόβλημα είναι και βαθύτατα κοινωνικό. Η παράνομη μετανάστευση έχει εκτινάξει τα ποσοστά εγκληματικότητας στην Ελλάδα και την Ευρώπη με τις δολοφονίες, τις κλοπές και τους βιασμούς να παίζουν πλέον σε πρώτη είδηση. Η συνύπαρξη διαφορετικών εθνοτικών ομάδων στον ίδιο κοινωνικό χώρο είναι φύσει αδύνατη με αποτέλεσμα να προκαλείται γκετοποίηση και να προκύπτουν παράλληλες κοινωνικές δομές εντός των πόλεων. Οι επιπτώσεις της παράνομης μετανάστευσης, όμως, φαίνονται και στην οικονομία και την στέγαση. Οι εργασιακές συνθήκες συμπιέζονται προς τα κάτω καθώς οι αλλοδαποί δέχονται να εργάζονται σε εξευτελιστικές συνθήκες για άθλιους μισθούς, λύνοντας έτσι τα χέρια των αφεντικών και του μεγάλου κεφαλαίου. Δημιουργούν μια κατάσταση νέας δουλοκτησίας, η οποία γυρνάει εις βάρος της εργατικής τάξης και των εργαζομένων συνολικά. Οι μετανάστες αποτελούν το αναλώσιμο εργατικό δυναμικό που δέχεται να ικανοποιήσει όσα δεν θα ικανοποιούσε ο γηγενής εργαζόμενος. Φυσικά δεν μπορούμε να βγάλουμε από το κάδρο και την στεγαστική κρίση. Δεκάδες σπίτια στο κέντρο της Αθήνας έχουν δεσμευθεί από ΜΚΟ και άλλους φορείς προς στέγαση παράνομων μεταναστών που συνδυαστικά με την υπάρχουσα γκετοποίηση δημιουργούν μια τελείως αφιλόξενη κατάσταση για όσους Έλληνες αναζητούν κάπου ένα σπίτι. Αλήθεια ποιος θα ήθελε να μείνει στη Πλατεία Βικτωρίας, τον Άγιο Παντελεήμονα, την Κυψέλη ή την πλατεία Αττικής; Οι περιοχές αυτές είναι πλήρως καταχρασμένες από τους αλλοδαπούς βγάζοντάς τες οριστικά έξω από τις προσβάσιμες επιλογές προς ασφαλή και αξιοπρεπή κατοίκηση.

Το ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης αποτελεί λοιπόν το μεγαλύτερο πρόβλημα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Η επίλυση του ανοίγει τις πόρτες για την επίλυση πολλών ακόμη κοινωνικών προβλημάτων. Παρά τα όσα υποστηρίζει η Αριστερά, η μετανάστευση δεν είναι προς όφελος ούτε των ίδιων των μεταναστών και εξυπηρετεί μονάχα τα συμφέροντα του συστήματος της παγκοσμιοποίησης και του μεγάλου κεφαλαίου. Το ελληνικό εθνικιστικό κίνημα συμπαραστέκεται με το ευρύτερο κύμα διαμαρτυριών που έχει ξεσπάσει στην υπόλοιπη Ευρώπη φωνάζοντας REMIGRATION, ζητώντας ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟΥΣ – ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ και ΚΛΕΙΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ! Θέλουμε πίσω την Πατρίδα μας, θέλουμε πίσω τις γειτονιές μας!

Σχετικά άρθρα

Αναρχία (1ο σκέλος): Ιδεολογική Αυταπάτη και Αντιφάσεις (ιδεολογική ανασκόπηση #2)

“No gods, no masters”: Ένα σύνθημα που πρωτοδημοσιεύθηκε ως τίτλος Γαλλικής εφημερίδας (“Ni Dieu ni Maître”) το 1880 από τον σοσιαλιστή Auguste Blanqui και υιοθετήθηκε ως έκφραση χειραφέτησης από το κίνημα του αναρχισμού. Κατέληξε όμως σε ένα ουτοπικό σλόγκαν το οποίο αποκάλυψε την αποσύνδεση του σύγχρονου αναρχισμού από τις θεμελιώδεις ανάγκες της ανθρώπινης ύπαρξης για […]

Περί κοινοτισμού

Ένα σύνολο ατόμων, μία πληθυσμιακή ομάδα ή ένα άθροισμα προσωπικοτήτων, για να μπορέσει να θεωρηθεί κοινότητα θα πρέπει να έχουν προκαθοριστεί τα «κοινά» στοιχεία όσων αποτελέσουν τα ζωτικά μέρη ενός ευρύτερου οργανικού συνόλου. Αυτό το «κοινό» αποτελεί το σπέρμα γεννήσεως μιας κοινότητας, τη σπίθα που πυροδοτεί τη φλόγα. Κατόπιν, λαμβάνει χώρα η ανάπτυξη του ζωντανού […]