Στις 8 Ιουνίου γίναμε θεατές ενός ακόμα τραγικού συμβάντος. Ο 40χρονος Stephen Ogilvie δέχτηκε βίαιη επίθεση από έναν παράνομο μετανάστη από το Σουδάν, ο οποίος επιχείρησε να τον αποκεφαλίσει σε κεντρικό σημείο στην πόλη Μπέλφαστ, στη Βόρεια Ιρλανδία. Tελευταία στιγμή σώθηκε από την επέμβαση ενός πολίτη, του Maitiu Mag Tighearnan, πατέρα ενός μικρού παιδιού, ο οποίος αφόπλισε τον Σουδανό με τη χρήση ενός ραβδιού (hurley stick) από το ιρλανδικό άθλημα Χέρλινγκ (hurling).
O Stephen Ogilvie υπέστη βαθιά τραύματα από το μαχαίρι του 30χρονου Σουδανού Hadi Alodid σε πρόσωπο, λαιμό και πλάτη. Ο Stephen ήταν ένα ευάλωτο άτομο με ειδικές ανάγκες, αν και σήμερα, μετά την επίθεση που δέχτηκε, η κατάστασή του έχει γίνει ακόμα πιο βαριά. Είναι κωφός και αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες. Στη σύγχρονη Δύση, η αναπηρία θεωρείται «προστατευόμενο χαρακτηριστικό», όπως και η εθνοτική καταγωγή ή ο σεξουαλικός προσανατολισμός. Ωστόσο, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης αποφεύγουν να αναφέρουν το γεγονός ότι ο Stephen είναι κωφός και άτομο με ειδικές ανάγκες, οπότε και δεν αντιλήφθηκε τις άγριες διαθέσεις του Σουδανού που του επιτέθηκε. Είναι μάλιστα πιθανό σήμερα να έχει χάσει και την όρασή του, πέρα από την ακοή του. Αμέσως μετά το τραγικό περιστατικό πλήθος κόσμου διαμαρτυρήθηκε έντονα στους δρόμους του Μπέλφαστ.
Τα αριστερά μέσα ενημέρωσης αντέδρασαν με τον αναμενόμενο τρόπο, όπως και οι πολιτικοί τους εντολείς. Η ευθύνη για την επίθεση δε βαρύνει τον δράστη, ήταν ουσιαστικά το μήνυμα που εξέπεμψαν μαζικά. Αντίθετα, υπεύθυνη ήταν η «ακροδεξιά», μαζί με τον Nigel Farage και τον Rupert Lowe και οποιονδήποτε βρίσκεται πολιτικά δεξιότερα του Λένιν. Μία γυναίκα πολιτικός μάλιστα, σε τηλεοπτική της συνέντευξη, δήλωσε ότι το πρόβλημα είναι πως το βίντεο είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο. Αυτό, είπε… ότι το βίντεο θα πυροδοτήσει το μίσος και όχι η ίδια η βίαια επίθεση, η απόπειρα δηλαδή αποκεφαλισμού ενός Ευρωπαίου μέσα στην ίδια του τη χώρα από έναν μετανάστη. Η έκφραση «υποκίνηση μίσους» είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στους κύκλους των Ευρωπαίων πολιτικών, όπως και η φράση «διασπορά διχασμού»… πολιτικών, οι οποίοι στο όνομα της ανεκτικότητας και συμπερίληψης έχουν παραδώσει τον δυτικό πολιτισμό σε μια εγκληματικότητα που δεν έχει τελειωμό… πολιτικών, που προσπαθούν να μας πείσουν ότι η παρακολούθηση ενός βίντεο που καταγράφει μια θηριωδία συνιστά «υποκίνηση» του μίσους.
Το τραγικό αυτό περιστατικό έρχεται μια εβδομάδα μετά τη διαμαρτυρία στο Southampton για την υπόθεση της δολοφονίας του λευκού φοιτητή Henry από έναν Ινδό μετανάστη τον περασμένο Δεκέμβριο. Τα περιστατικά βίαιων επιθέσεων μεταναστών κατά Ευρωπαίων έχουν πολλαπλασιαστεί σε ανησυχητικό βαθμό. Δεν περνάει μέρα που να μην γινόμαστε μάρτυρες βιασμών, σκληρών επιθέσεων, δολοφονιών σε όλες τις χώρες της Ευρώπης από μετανάστες προερχόμενους από τρίτες χώρες. Δεν αποτελούν πλέον μεμονωμένα περιστατικά, αλλά μια καθημερινότητα.
Πού οφείλεται όλη αυτή η κρίσιμη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ευρώπη; Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι φαίνεται να υπάρχει μια ιδεολογική δέσμευση μεταξύ των δυτικών ελίτ υπέρ των ανοιχτών συνόρων, όχι όμως για λόγους ανθρωπιστικούς, αλλά λόγω ενός ιδεολογικού μετασχηματισμού που προσπαθούν να εδραιώσουν στο βωμό της παγκοσμιοποίησης. Οι νόμοι δεν εφαρμόζονται πλέον με τον ίδιο τρόπο για όλους. Αντίθετα, διαστρεβλώνονται ώστε να εξυπηρετούν ένα όραμα μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας με το οποίο όμως δεν έχουμε συμφωνήσει. Και αυτό το όραμα περιλαμβάνει την είσοδο ατόμων με επιθετική συμπεριφορά και πολλές φορές ακόμα και με εγκληματικό παρελθόν.
Οι δυτικές ελίτ φαίνεται να ενδιαφέρονται λιγότερο για την οικοδόμηση λειτουργικών κοινωνιών που βασίζονται στην αξιοκρατία και περισσότερο για την επίδειξη ηθικής αρετής και για τις μετα-αποικιακές ενοχές. Η εξιδανίκευση της δυστυχίας του Τρίτου Κόσμου έχει οδηγήσει σε μια παράξενη εξύμνηση της δυσλειτουργίας με τους εγκληματίες να παρουσιάζονται εκ νέου ως θύματα συστημικής καταπίεσης, ενώ, φιλόδοξοι και νομοταγείς μετανάστες να αντιμετωπίζονται με αδιαφορία.
Αυτή η ιδεολογία θεωρεί ότι οι πιο περιθωριοποιημένοι άνθρωποι του αναπτυσσόμενου κόσμου είναι ηθικά ανώτεροι, «αμόλυντοι» από τον καπιταλισμό, τη νεωτερικότητα ή τη δυτική επιρροή. Πρόκειται για μια διαστρεβλωμένη μορφή πολιτισμικού πρωτογονισμού, όπου η δυσλειτουργία εκλαμβάνεται ως αυθεντικότητα και η εγκληματικότητα δικαιολογείται ως μορφή αντίστασης. Και αυτή η αντίληψη τροφοδοτεί μεταναστευτικές πολιτικές που δίνουν προτεραιότητα στους λάθος ανθρώπους.
Αυτή η ιδεολογική στάση όμως έχει τραγικές συνέπειες. Η συνεχής εισροή μη παραγωγικών, αντικοινωνικών και εγκληματικών ατόμων στις δυτικές κοινωνίες τις μετατρέπει σε τριτοκοσμικές κοινωνίες, αντανάκλαση των ίδιων των χωρών από τις οποίες οι μετανάστες αυτοί διαφεύγουν. Όταν μεγάλος αριθμός ανθρώπων χωρίς δεξιότητες, χωρίς πρόθεση ένταξης και χωρίς σεβασμό στις αξίες της χώρας υποδοχής εγκαθίσταται σε αυτήν, επιβαρύνονται οι δημόσιες υπηρεσίες, υπονομεύεται η κοινωνική συνοχή και δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για κοινωνικές αναταραχές.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει περιέλθει σε ένα αδιέξοδο με την χρόνια μεταναστευτική πολιτική που εφαρμόζει. Ακόμα και το νέο σύμφωνο μετανάστευσης που τέθηκε σε ισχύ στις 12 Ιουνίου 2026 και προβλέπει αυστηρούς ελέγχους και «κόμβους επιστροφής» σε τρίτες χώρες, σαν ένα πρώτο δειλό βήμα εφαρμογής της επαναμετανάστευσης, αποτελεί σταγόνα στον ωκεανό της μαζικής εγκληματικότητας που έχει εισβάλλει στην Ευρώπη. Είναι αδιαμφισβήτητο πλέον, ότι απαιτούνται πιο άμεσα και αποτελεσματικά μέτρα. Ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε την άνεση με την οποία οι μετανάστες από τρίτες χώρες προχωρούν σε βίαιες πράξεις, γρονθοκοπούν, βιάζουν, μαχαιρώνουν, δολοφονούν ανυπεράσπιστους πολίτες ακόμα και μικρά παιδιά και άτομα με ειδικές ανάγκες.
Έχει έρθει η ώρα οι πολίτες των χωρών της Ευρώπης να αναγνωρίσουμε τι συμβαίνει και να απαιτήσουμε αλλαγή. Οι μεταναστευτικές πολιτικές πρέπει να αναπροσανατολιστούν ώστε να δίνουν προτεραιότητα στην αξιοκρατία και το εθνικό συμφέρον και όχι στον συναισθηματισμό ή τις επιδιώξεις των παγκοσμιοποιημένων ελίτ. Το μέλλον του πολιτισμού μας βασίζεται στις επιλογές του σήμερα.
