Μετά την εκλογή Donald Trump στις ΗΠΑ, στην ατζέντα της εξωτερικής πολιτικής του εντάχθηκε η προσάρτηση της Γροιλανδίας ως γεωπολιτική και γεωοικονομική ”βάση”, η οποία θα ωφελήσει την Ουάσιγκτον ως προς τον έλεγχο του Δυτικού ημισφαιρίου. Η Γροιλανδία είναι ένα νησί που γεωγραφικά ανήκει στην Βόρεια Αμερική, πολιτικά και πολιτισμικά όμως ανήκει στην Ευρώπη. Το 982 μ.Χ. Νορβηγοί εξερευνητές με επικεφαλής τον Έρικ τον Ερυθρό αποβιβάστηκαν στο νησί με ιεραποστόλους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον εκχριστιανισμό των ντόπιων πληθυσμών, ο οποίος ενισχύθηκε ιδιαίτερα μετά το 1000 μ.Χ., ενώ δημογραφικά το νησί εξελίχθηκε σε μια εσχατιά της Ευρώπης. Από το 1721 μ.Χ. η Γροιλανδία βρίσκεται υπό τη διοίκηση του Βασιλείου της Δανίας.
Ήδη από το Β’ ΠΠ, η γεωστρατηγική σημασία του νησιού ήταν μεγάλη λόγω της θέσης της στον Βόρειο Ατλαντικό. Μετά το πέρας του πολέμου και συγκεκριμένα το 1951, υπεγράφη συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Δανίας ώστε να επιτραπεί η κατασκευή της πιο απομακρυσμένης αμερικανικής αεροπορικής βάσης “Thule”, κοντά στον οικισμό Qaanaaq. Η βάση “Thule”, η οποία βρίσκεται σε στρατηγική θέση ανάμεσα στη Μόσχα και τη Νέα Υόρκη, προοριζόταν αρχικά ως μια πιθανή περιοχή ανασυγκρότησης σε περίπτωση συμπλοκής με την τότε Σοβιετική Ένωση. Εν τέλει, το 1979, η Γροιλανδία απέκτησε καθεστώς αυτονομίας εντός του Βασιλείου της Δανίας, ενώ το 1985 αποχώρησε και από την ΕΟΚ μετά από το σχετικό δημοψήφισμα. Παρόλα αυτά, τόσο ιστορικά όσο και πολιτικά, το νησί αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τους Σκανδιναβούς, καθώς συνδέεται με την ιστορία τους και τους προγόνους τους. Μάλιστα, το νησί αυτό πιθανολογείται να ήταν η μυθική «Θούλη», την οποία και ανακάλυψε ο αρχαίος Έλληνας εξερευνητής και γεωγράφος Πυθέας ο Μασσαλιώτης.
Ο Donald Trump σαφέστατα δεν διέπεται από κάποια φετιχιστική παλινδρόμηση. Αντιθέτως έχει πλήρη επίγνωση της εσωτερικής πραγματικότητας των ΗΠΑ, η οποία διαμορφώνει την εξωτερική του πολιτική. Η προσάρτηση της Γροιλανδίας στην αγκαλιά των ΗΠΑ εξασφαλίζει την κυριαρχία της Δυτικής αυτοκρατορίας στο Δυτικό ημισφαίριο, ενισχύοντας την επιρροή της Ουάσιγκτον απέναντι στην Ρωσία, ενόψει του πολέμου στην Ουκρανία, παρότι οι ΗΠΑ προσποιούνται πως ο πόλεμος αυτός δεν τις ενδιαφέρει. Η αποχώρηση των ΗΠΑ από επιμέρους διεθνείς συμφωνίες συνδέεται άμεσα με την επιθετική εξωτερική πολιτική που ακολουθούν, ιδίως σε ζητήματα κυριαρχίας, όπως αυτό της Γροιλανδίας. Αυτό, έστω και τροχιοδεικτικά, υποδεικνύει πως οι Διεθνείς Θεσμοί δεν είναι τόσο ισχυροί όσο θα έπρεπε. Αντίθετα, υποτάσσονται στην πολιτική του ισχυρού που επικρατεί του λεγόμενου ”Διεθνούς Δικαίου”, το οποίο χρειάζεται πολλά εισαγωγικά για να περιγράψει κάποιος την ισχνότητα του.
Στην πραγματικότητα, η Γροιλανδία αποτελεί το σταυροδρόμι που επηρεάζει καθοριστικά την εμπορική ισχύ των ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα και τη Ρωσία. Παράλληλα, η διεθνής αλιεία εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από τη νήσο Γροιλανδία. Σε αυτό το σημείο, κομβικό ρόλο διαδραματίζει η στάση των σκανδιναβικών χωρών απέναντι στη Ρωσία, με τη Σουηδία και τη Νορβηγία να έχουν ανακηρύξει τις δικές τους Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ). Στον σύγχρονο κόσμο και συγκεκριμένα στην Νέα Γιάλτα, που είναι ήδη σε εφαρμογή, η εθνική κυριαρχία είναι διαβλητή και ο οποιοσδήποτε εθνικισμός υποτάσσεται στο αντίστοιχο οικουμενικό αφήγημα. Το ζητούμενο λοιπόν, δεν είναι η Γροιλανδία αυτή καθαυτή, αλλά κατά πόσο ένα κράτος μπορεί να αποτελεί την συγκεκριμενοποίηση του έθνους του, το οποίο σαφώς και κονιορτοποιείται στο χωνευτήρι της παγκοσμιοποίησης.
Η Ευρώπη εδώ, απουσιάζει ως πολιτικός και στρατηγικός βραχίονας που αδυνατεί να συνεννοηθεί σε μια βάση κοινής κυριαρχίας και ενιαίου στρατηγικού χώρου. Αν εξαιρέσουμε ορισμένες φωνές Ευρωπαίων αξιωματικών, όπως του Michel Yacovleff, απόστρατου στρατηγού και γεωπολιτικού αναλυτή, που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την παρουσία της Αμερικής στη Γροιλανδία, οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δείχνουν μια ένοχη σιωπή απέναντι στην πλανητική αυτή εξέλιξη, η οποία θα διαμορφώσει εκ νέου το ρόλο της Ευρώπης στη μοιρασιά που θα γίνει.
Η Αμερική ουσιαστικά θέλει μια Ευρώπη εξαρτημένη προκειμένου να την χρησιμοποιεί ως το απορροφητικό μαξιλάρι στις γεωπολιτικές της ορέξεις, είτε απέναντι στην Κίνα είτε απέναντι στην Ευρασία. Μια Ευρώπη των Εθνών δεν μπορεί παρά να έχει μια ενιαία πολιτική που θα υπαγορεύει πως από την Φλάνδρα μέχρι την Κύπρο και από την Ουκρανία μέχρι τη Γροιλανδία, η Ευρώπη έχει κοινά συμφέροντα, διότι γεωγραφικά βρίσκεται στο σημείο που ενώνεται η Ανατολή με την Δύση.
Μια ευρωπαϊκή ενότητα επιβεβαιώνει πλήρως τον Γάλλο διανοούμενο Pierre Drieu La Rochelle, ο οποίος, υπαρξιακά τουλάχιστον, έθεσε ζήτημα ευρωπαϊκής ”εθνικής συνείδησης” απέναντι σε αυτούς που την θέλουν μια Ήπειρο κατεχόμενη και σαφέστατα χωρίς δική της βούληση. Όσο για μια μερίδα Εθνικιστών και Πατριωτών που αναρωτιέται ρητορικά για ποιο λόγο να μας νοιάζει η Γροιλανδία από τη στιγμή που πήρε θέσεις αρνητικές για το Κυπριακό, η απάντηση βρίσκεται παραπάνω στα περί κοινής στρατηγικής της Ευρώπης.
