Αύγουστος 1996. Η κατεχόμενη γη της Κύπρου ποτίζεται ξανά με το αίμα της λεβεντιάς και της αντίστασης. Στη Δερύνεια, δύο νέοι Έλληνες, ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωμού, έγραψαν με το αίμα τους σελίδες τιμής και εθνικής υπερηφάνειας.
Ο Τάσος Ισαάκ, περικυκλωμένος από όργανα της τουρκικής κατοχής και παρακρατικούς, ξυλοκοπείται μέχρι θανάτου σε μια πορεία ειρηνική, σε μια πορεία διαμαρτυρίας για τη συνεχιζόμενη κατοχή της πατρίδας του. Δεν σήκωσε όπλο — σήκωσε μόνο την ψυχή του. Και εκεί, μπροστά στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, δολοφονείται βάναυσα, μα μένει για πάντα σύμβολο της θυσίας χωρίς ανταπόδοση.
Τρεις ημέρες μετά, ο εξάδελφός του, Σολωμός Σολωμού, αρνείται να δεχθεί τη σιωπή. Σκαρφαλώνει στον ιστό που κυματίζει η σημαία του κατακτητή, και με σθένος ψυχής που μόνο οι ελεύθεροι άνθρωποι κατέχουν, προσπαθεί να την κατεβάσει. Δεν πρόλαβε. Οι σφαίρες του τουρκικού στρατού τον βρήκαν — όμως δε λύγισαν το μήνυμα. Το βλέμμα του έμεινε καρφωμένο στον ουρανό της Ελευθερίας, και το αίμα του πότισε τη γη που κάποτε θα ξαναγίνει ελληνική.
Οι Τάσος Ισαάκ και Σολωμός Σολωμού δεν ήταν απλώς θύματα. Ήταν ήρωες. Ήταν η απάντηση της Ιστορίας στη λήθη. Ήταν η φωνή της Κύπρου που αρνείται να υποταχθεί.
Η μνήμη τους δεν είναι απλή ανάμνηση. Είναι όρκος. Ότι δεν ξεχνούμε. Ότι η κατοχή είναι πληγή ανοιχτή. Ότι η δικαιοσύνη αργεί, μα δε σβήνει.
Αιωνία τους η μνήμη!
Αθάνατοι!
