Προ ημερών πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα η σύνοδος κορυφής των κρατών – μελών του ΝΑΤΟ, μία πολύ σημαντική συνδιάσκεψη η οποία έθεσε ξανά στο προσκήνιο βασικά ζητήματα άμυνας και στρατηγικής συνεργασίας σε μία περίοδο έντονων γεωπολιτικών ανακατατάξεων. Μαζί με όλα αυτά, ωστόσο, ανέδειξε ιδιαίτερα ερωτήματα και προβληματισμούς σχετικά με τη θέση της Ελλάδος στη νέα αυτή αρχιτεκτονική και την ανάγκη χάραξης μίας επιβλητικής εθνικής στρατηγικής.
Πρώτα απ’ όλα πρέπει να τονιστεί το θετικό βήμα του ευρωπαϊκού επανεξοπλισμού. Η Ευρώπη επιτέλους κατάλαβε ότι η περίοδος των ονειρώξεων ενός επίπλαστου πασιφισμού μπαίνει στο τέλος της και ότι ήρθε ο καιρός τα κράτη να αναγνωρίσουν ξανά την ανάγκη του στρατιωτικού εξοπλισμού, της πολεμικής αρετής και της στρατηγικής ασφάλειας. Για χρόνια η ΕΕ υποτίθεται ότι παραγκώνιζε τις στρατιωτικές δαπάνες προκειμένου να επενδύσει σε κοινωνικά δικαιώματα, συμπεριληπτικές πολιτικές και σε ένα αυτοαποκαλούμενο κράτος πρόνοιας. Μόνο που πουθενά στην πράξη δεν βλέπαμε κάτι τέτοιο. Αντί του κράτους πρόνοιας παρατηρούσαμε ότι η οικονομική και κοινωνική κρίση βάθαινε όπως επίσης και η φτωχοποίηση των ευρωπαϊκών λαών, ιδιαίτερα αυτών του Νότου. Συνεπώς, ο ισχυρισμός της αριστεράς ότι ο επανεξοπλισμός στερεί χρήματα από πολύτιμες κοινωνικές δαπάνες είναι ένα φτηνό παραμύθι που καταρρέει μπροστά στην πραγματικότητα αλλά και στην αποδοχή του γεγονότος, ότι χωρίς την κατοχύρωση της ασφάλειας και της κυριαρχίας, κανένα βήμα οικονομικής και κοινωνικής προόδου δεν μπορεί να επιτευχθεί.
Ως υποστηρικτές του πανευρωπαϊσμού και ακτιβιστές υπέρ της ιδέας μίας Αμφικτιονικής Ευρώπης υποστηρίζουμε το σχέδιο ReArm Europe και τη δημιουργία ενός ενιαίου ευρωπαϊκού αμυντικού χώρου. Μία τέτοια εξέλιξη μπορεί να οδηγήσει στη στρατιωτική, οικονομική και γεωπολιτική αυτονομία της ηπείρου μας από τις εξωευρωπαϊκές και αντιευρωπαϊκές υπερδυνάμεις: Ρωσία, ΗΠΑ, Κίνα. Ωστόσο, είναι σημαντικό να εξετάσουμε το υπό ποιους όρους θα γίνει αυτό και ποια θα είναι η θέση και ο ρόλος της πατρίδας μας.
Είναι γεγονός ότι, δυστυχώς, η ελληνική στρατιωτική βιομηχανία υστερεί τα τελευταία χρόνια. Οι εγκληματικές μνημονιακές πολιτικές των ελληνικών κυβερνήσεων οδήγησαν στην καταστροφή της ΕΛΒΟ και τελικά στην πρόσφατη ιδιωτικοποίησή της σε ξένα συμφέροντα. Αναρωτιόμαστε λοιπόν, κατά πόσο αυτή η εξέλιξη υπηρετεί τις ανάγκες της εθνικής μας άμυνας μέσα στο ιδιαίτερα ευαίσθητο πλαίσιο της κάλυψης των εθνικών μας συμφερόντων; Είναι σαφές ότι η ελληνική οπλοβιομηχανία πλέον είναι συνδεδεμένη με την εξυπηρέτηση ξένων συμφερόντων και όχι με το ιδιαίτερο βάρος του επανεξοπλισμού του ελληνικού στρατού και την ανάπτυξη οπλικών συστημάτων που θα ενίσχυαν τις στρατηγικές δυνατότητες της Ελλάδας, φτάνοντας ακόμη και στην προοπτική εξαγωγής τους στο εξωτερικό. Είναι ανεπίτρεπτο, τη στιγμή που η Τουρκία αναπτύσσει και παράγει δικά της μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones), προχωρώντας ακόμη και σε σύμπραξη για συμπαραγωγή με άλλες χώρες όπως η Ιταλία, η Ελλάδα να εξακολουθεί να υστερεί στην ανάπτυξη εγχώριων αμυντικών συστημάτων και να βασίζεται σε σημαντικό βαθμό στην προμήθεια οπλικών συστημάτων από το εξωτερικό. Παράλληλα, το ελληνικό δημόσιο να μην έχει τον έλεγχο και το καθεστώς λειτουργίας της ελληνικής οπλοβιομηχανίας.
Συνεπώς, η ιδέα του ReArm Europe θα μπορούσε να ωφελήσει διπλά την Ελλάδα, εάν είχαμε αναπτύξει ισχυρή εγχώρια οπλική παραγωγή και ακολουθούσαμε μία συνεκτική εθνική στρατηγική στον τομέα της στρατιωτικής βιομηχανίας. Όχι όμως παραχωρώντας την ΕΛΒΟ σε ιδιωτική εταιρία του εξωτερικού, η οποία λειτουργεί κάτω από ένα αβέβαιο καθεστώς που δεν διασφαλίζει τα εθνικά μας συμφέρονται και την αυτονομία της πατρίδας μας.
Όσον αφορά τη δυνατότητα συμμετοχής της Τουρκίας σε εξοπλιστικά προγράμματα που συνδέονται με το ReArm Europe, ως Εθνικιστές εκφράζουμε την οξύτατη αντίθεση μας. Και εδώ ανακύπτει ένα μείζον ζήτημα που πρέπει να τεθεί. Το ReArm Europe, εν τέλει, αντιπροσωπεύει την ιδέα του ευρωπαϊσμού; Διότι, εάν αυτό ισχύει, τότε θα έπρεπε να αποκλείσει τη συμμετοχή οποιασδήποτε εξωευρωπαϊκής δύναμης (όπως την Τουρκία), δεδομένου ότι αποτελεί απειλή για το ακρότατο σύνορο της Ευρώπης στα ανατολικά (το οποίο είναι η πατρίδα μας) και κατέχει παράνομα ευρωπαϊκό έδαφος στην Κύπρο. Επίσης, η Τουρκία τα τελευταία χρόνια έχει αναπτύξει στενές σχέσεις με τη Ρωσία σε πολλούς τομείς, μεταξύ αυτών και στον αμυντικό, με την προμήθεια των οπλικών ρωσικών συστημάτων S-400. Αποτελεί λοιπόν υποκρισία, η συμμετοχή της Τουρκίας σε ένα ευρωπαϊκό εξοπλιστικό πρόγραμμα, από τη στιγμή που φλέρταρε ανοιχτά με έναν από τους πιο σημαντικούς στρατηγικούς αντιπάλους της Ευρώπης.
Και εδώ έρχεται στο προσκήνιο και το πρόβλημα με τη σύνοδο του ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα, παρότι τα τελευταία χρόνια ακολουθούσε πλήρη σύμπλευση με τις ΗΠΑ και το «Δυτικό Στρατόπεδο», είδε στην Άγκυρα τη γεωπολιτική της υποβάθμιση και την αντίστοιχη αναβάθμιση του «επιτήδειου ουδέτερου» Τουρκία. Η πρόθεση για πώληση F35, οι συζητήσεις για την άρση των αμερικανικών κυρώσεων και η είσοδος του Ερντογάν στους σχεδιασμούς της ευρωπαϊκής άμυνας αποδεικνύουν πως όσο πειθήνια προσκολλημένη και αν είναι η Ελλάδα στη «σωστή πλευρά της ιστορίας», τόσο στο ζήτημα της Ουκρανίας, όσο και στη Μέση Ανατολή, αν δεν εφαρμοστεί ένα συνεκτικό δόγμα επιβλητικής εθνικής στρατηγικής τότε δεν πρόκειται να μας χαριστεί τίποτα και από κανέναν. Το casus belli στο Αιγαίο δε φαίνεται να απασχολεί τους «συμμάχους» μας ούτε οι συνεχείς αναθεωρητικές και επιθετικές τάσεις των Τούρκων στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ως Έλληνες Εθνικιστές λοιπόν απαιτούμε τη χάραξη μίας επιβλητικής εθνικής στρατηγικής και όχι τις υποχωρητικές φλυαρίες του ΕΛΙΑΜΕΠ και της «Διακήρυξης των Αθηνών». Ναι στον ευρωπαϊκό επανεξοπλισμό, αλλά μόνο με ελληνικό επανεξοπλισμό. Διότι ευρωπαϊκή άμυνα και ευρωπαϊκή ασφάλεια, μπορούν να υπάρξουν μόνο με μία κυρίαρχη και δυνατή Ελλάδα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Ελλάδα από αρχαιοτάτων χρόνων αποτελούσε το φρούριο που απέκρουε κάθε εισβολή της Ασίας στην ήπειρο μας. Η Ελλάδα θα είναι εκείνη που θα τερματίσει και την ασιατική απειλή του νεοθωμανικού τουρκισμού. Φτάνει μόνο αυτό να το καταλάβουν και οι Ευρωπαίοι «σύμμαχοί» μας και κυρίως οι συναγωνιστές μας Ευρωπαίοι Εθνικιστές.
