Η 1η Μαΐου δεν είναι μια απλή ημέρα για τον Έλληνα Εθνικιστή και τον Έλληνα Εργάτη. Είναι μια ημέρα τιμής για τους αγώνες των εργατών που καθιερώθηκε ως αργία από τον Ιωάννη Μεταξά και το εθνικό, φιλεργατικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Είναι η ημέρα που υπενθυμίζει στους εργαζομένους όλης της εργατικής τάξης, ότι οι αγώνες και τα δικαιώματά τους βρίσκουν έκφραση μόνο μέσα από την ιδέα του εθνοκοινοτισμού. Παρά τη σιχαμερή «κόκκινη» προπαγάνδα και την αλλοτρίωση που προσπαθεί να επιτύχει ο καπιταλισμός, ο εθνικισμός, αναδεικνύεται ως μια ολοκληρωμένη κοσμοθεωρία που εκφράζει κατεξοχήν τα συμφέροντα και τις αξίες της εργατικής τάξης.
Η συνεκτική, συλλογική, συνεργατική και κοινοτική οργάνωση της κοινωνίας που προτάσσει ο εθνικισμός, έρχεται σε πλήρη ρήξη με τη βαρβαρότητα του νεοφιλελευθερισμού και την καπιταλιστική επέλαση. Ο εθνοκοινοτισμός προτείνει μια συνολική αναδιάταξη της οικονομίας, βασισμένη στο πλαίσιο της εθνικής παραγωγής, ενώ προβλέπει αναδιάρθρωση των επιχειρήσεων και του μεγάλου κεφαλαίου. Στόχος είναι ο τερματισμός της αδικίας και της εκμετάλλευσης, καθιστώντας τον εργάτη και τον εργαζόμενο ισότιμο εταίρο στην οργάνωση, τη διαχείριση και φυσικά στην κατανομή των κερδών. Έτσι μπαίνει τέλος στην απορρύθμιση της κοινωνίας που δημιουργεί ο καπιταλισμός και στην προνομιούχα θέση που κατέχει μια κλίκα πλουτοκρατών, εις βάρος όλου του υπόλοιπου Έθνους.
Σήμερα, η πλουτοκρατία και ο νεοφιλελευθερισμός, σε συνεργασία με τις δομές της παγκοσμιοποίησης εντείνουν την επίθεσή τους στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης. Δεκατριάωρη εργασία, μειωμένοι μισθοί, ελλιπείς συνθήκες ασφάλειας και φυσικά, η αντικατάσταση του εργατικού δυναμικού από τις πάντα διαχειρίσιμες μάζες αλλοδαπών εργαζομένων, οι οποίες συμπιέζουν τις εργασιακές συνθήκες προς τα κάτω, οδηγώντας σε νέες μορφές δουλοκτησίας.
Παρά τις υποκριτικές φωνές των «κόκκινων» συνδικάτων, η αριστερά είναι απολύτως συνένοχη για το έγκλημα που συντελείται εις βάρος των Ελλήνων εργαζομένων, είτε με την υποστήριξη της παράνομης μετανάστευσης και της παγκοσμιοποίησης, είτε με τη συμβολή της στο χτίσιμο του μεταπολιτευτικού καπιταλιστικού τέρατος. Μέσα λοιπόν σε αυτό το κλίμα αβεβαιότητας, ανασφάλειας και συνεχούς επίθεσης, ο Έλληνας Εργαζόμενος, ο Έλληνας Εργάτης, καλείται να αγωνιστεί για τη βελτίωση της θέσης του και την αποκατάσταση των δικαιωμάτων που του στερούν. Και ο αγώνας αυτός, σίγουρα θα πρέπει να δοθεί με την πλευρά του εθνικισμού, και όχι με τους ψεύτικους εργατοπατέρες που χρόνια τώρα του σκάβουν το λάκκο και ζουν από τη δυστυχία του!
