Η κοινωνική δικαιοσύνη είναι μια έννοια η οποία έχει γίνει αντικείμενο καπηλείας τόσο από την Αριστερά όσο και από τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά. Η μεν Αριστερά θεωρεί πως η κοινωνική δικαιοσύνη αποτελεί κάτι οικουμενικό, ακόμα και όταν οι καταπιεζόμενοι ανήκουν σε άλλες εθνοτικές ομάδες εντός ενός εθνικού εδάφους. Η δε Δεξιά θεωρεί πως η κοινωνική δικαιοσύνη δεν υφίσταται και πως η ατομικότητα είναι η μόνη οδός ώστε να προοδεύσει μια κοινωνία.
Στην πραγματικότητα όμως, μιλάμε για μια βαθιά αντιοργανική νοοτροπία, τόσο από τη μαρξιστική και μεταμαρξιστική Αριστερά, όσο και από τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά, καθώς και τα δύο αυτά ιδεολογήματα αποξενώνουν το άτομο από την πατρίδα του και από τον κοινωνικό του ρόλο, που δεν είναι άλλος από την ενέργεια του ως ζωντανό κύτταρο του έθνους του.
Άλλωστε, το έθνος/λαός είναι κάτι ενιαίο, καθώς για να υπάρξει λαός με κοινά «θέλω» και επιδιώξεις, προϋποτίθεται η ύπαρξη μια κοινής πατρικής γραμμής, η οποία θα οριοθετεί τον λαό πολιτισμικά και ταυτοτικά.
Σε δεύτερη ανάγνωση, ένας λαός, ο οποίος χαρακτηρίζεται από πολυπολιτισμικότητα απέναντι σε μια κοινωνική αδικία, δεν θα μπορεί να πορευτεί προς έναν κοινό στόχο, καθώς η κοινωνική διάρθρωση θα είναι εντελώς διαφορετική από άποψη οντολογικής ανάπτυξης, αλλά και υπαρξιακής αλληλουχίας. Η Λαϊκή Κοινότητα είναι η πραγματική πολιτεία της ισονομίας, όπως την όρισε ο Ισοκράτης και όπως την ανέλυσε ο Σαρλ Μωράς, περί χειραφετημένου Σοσιαλισμού, ο οποίος όμως υποτάσσεται στην παράδοση και την εδαφική ακεραιότητα.
Η ιδέα της Λαϊκής Κοινότητας απορρίπτει τόσο την ιδέα του φιλελευθερισμού περί ατομικότητας όσο και του μαρξισμού περί ανθρωπότητας. Αυτό οφείλεται στο ότι η ιδέα της εθνικής κοινωνικής δικαιοσύνης αποτελεί τη μοναδική ειρηνική αντίληψη της ζωής, βάσει του σεβασμού προς την κοινή καταγωγή, την εργασιακή ομαλότητα και την αυτάρκεια. Τις αξίες αυτές τις ποδοπάτησαν στο παρελθόν, τόσο οι κομμουνιστές εκμεταλλευόμενοι τον ευσεβή πόθο της ισότητας, όσο και οι καπιταλιστές με την επίπλαστη ιδέα του πλούτου, η οποία είναι αποτέλεσμα μια συγκεκριμένης οικονομικής ελίτ που «καταπίνει» τα έθνη.
Για εμάς, κοινωνική δικαιοσύνη είναι όταν οι λαοί ευημερούν στους τόπους τους και αναπτύσσονται εντός τους. Για εμάς, λαός σημαίνει ταυτότητα, παράδοση και συνήθειες. Δεν σημαίνει ένα πολυπολιτισμικό χωνευτήρι, το οποίο θα λειτουργεί ως φθηνή εργατική δύναμη για τους κεφαλαιοκράτες. Ο πραγματικός σοσιαλισμός δεν φοβάται να πει πως οι εργάτες έχουν πατρίδα. Ο πραγματικός Κοινωνισμός αναγνωρίζει έθνη και πολιτισμούς, διότι μόνο μέσα από την επίγνωση του γίγνεσθαι μπορεί το άτομο να μετουσιωθεί σε άνθρωπο και να αναγνωρίσει το δίκαιο του ομοιογενούς συνόλου, το οποίο μεταφράζεται ως έθνος.
Το έθνος είναι ο ίδιος ο λαός που αντιλαμβάνεται τι είναι δίκαιο βάσει της δικής του πραγματικότητας και τι άδικο, όταν κάτι τον αλλοιώνει ψυχοτροπικά, πολιτισμικά και στο τέλος κοινωνικά. Ο δικός μας Κοινωνισμός είναι εθνικός, και είναι εθνικός γιατί αμφισβητεί τον νεωτερισμό.
