Ζήτω η Εθνικιστική Επανάσταση της 25ης Μαρτίου
Η 25η Μαρτίου δεν είναι μια απλή επέτειος. Είναι η ημέρα που σηματοδοτεί το μεγαλείο του εθνικισμού, μια ημέρα σταθμός για την εθνική μας ανεξαρτησία απέναντι στον προαιώνιο εχθρό και, ταυτόχρονα, υπενθύμιση της βαθιάς ευθύνης μας απέναντι στην ιστορική μας πορεία. Τη σημερινή ημέρα στεκόμαστε περήφανοι για μια ακόμα φορά δίπλα στη σημαία μας. Την κοιτάζουμε να ανεμίζει, αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος των αμέτρητων θυσιών των ηρώων προγόνων μας, νιώθουμε σεβασμό για το χθες και μια βαριά ευθύνη για το μέλλον. Συνειδητοποιούμε την ιστορική μας συνέχεια, ότι οι πρόγονοί μας ήταν εκείνοι που έγραψαν την ιστορία, γιατί, ποτέ η ιστορία δεν δημιουργεί τους ανθρώπους. Είναι οι προγονοί μας, οι επιλογές τους, οι αποφάσεις τους, οι αρνήσεις τους, το ήθος τους, οι δυνάμεις τους, ο ηρωισμός τους, που αποτελέσαν την αφετηρία των γεγονότων της Εθνικιστικής Επανάστασης του 1821.
Η ιστορία μας δεν είναι παρά η οδύσσεια του ελληνικού λαού σφραγισμένη από την εθνοπολιτισμική ταυτότητά του, που της δίνει πρόσωπο, της χαρίζει νου και της εμφυσά ψυχή. Είναι μάταιο να αρνηθούμε ότι η εποχή που διανύουμε, σημαδεμένη από προχωρημένα συμπτώματα παρακμής, είναι μια άθλια εποχή βαθιάς παρακμής. Οι δομές της καταρρέουν αποκαλύπτοντας μια κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική διάλυση, σαν να ξεγυμνώνονται τα εύθραυστα θεμέλια ενός πολιτισμού που μοιάζει καταδικασμένος σε θάνατο. Το μέγεθος της κρίσης που έχει πλήξει την Ευρώπη απειλεί να την παρασύρει σαν ναυάγιο. Παρακμή, είναι η μάστιγα που διεισδύει αργά στον οργανισμό ενός λαού και τον διαβρώνει βαθιά και αθόρυβα.
Πράγματι, όταν ένας λαός δεν βρίσκει πια μέσα του, τους δικούς του λόγους για να ζει και να πιστεύει, ή, με άλλα λόγια, όταν παύει να είναι ικανοποιημένος από τον εαυτό του, τότε οδηγείται στην υποδούλωση και εκεί ξεκινά η παρακμή του. Όταν ένας λαός πιστεύει πως μπορεί να αντλήσει από άλλους λαούς τους λόγους για να ζει και να πιστεύει, έχει ήδη υποπέσει στη δουλεία και τότε η παρακμή του είναι πλήρης και ολοκληρωμένη. Και τέλος, όταν ένας λαός, δυσαρεστημένος από την περιφρόνηση που στρέφει προς τον εαυτό του, αρχίζει να αφομοιώνει υποτακτικά τον πολιτισμό, τη γλώσσα και τις «θεότητες» ενός άλλου λαού, υπονομεύοντας ακόμη βαθύτερα τη βιολογική του ταυτότητα, τότε, ανίκανος πλέον να διατηρήσει την εθνοπολιτισμική αυθεντικότητα της μοναδικότητάς του, υπογράφει την ετυμηγορία του θανάτου του για πάντα.
Για αυτό, και οι αμέτρητοι αγώνες και οι θυσίες των προγόνων μας είναι πιο επίκαιροι από ποτέ. Γιατί μέσα από την αντίληψη της αξίας και σημασίας του έθνους, αντλούμε δύναμη και αντιστεκόμαστε στη σύγχρονη υποδούλωση, στη σύγχρονη παρακμή. Γιατί διαθέτουμε πίστη, όραμα για το μέλλον και βαθιά αγάπη προς το έθνος μας. Η 25η Μαρτίου μας υπενθυμίζει ότι η ελευθερία δεν είναι ποτέ δεδομένη αλλά είναι χρέος και στάση ζωής.
Ζήτω η 25η Μαρτίου! Ζήτω το Έθνος!
