Η ενεργειακή κρίση που μαστίζει τα ελληνικά νοικοκυριά δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο. Είναι το αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών που επί χρόνια υπηρέτησαν λόμπι και καρτέλ της ενέργειας αντί για το εθνικό συμφέρον. Από τη λεγόμενη «απελευθέρωση» της αγοράς μέχρι τη δημιουργία της περιβόητης χρηματιστηριακής αγοράς ενέργειας, το αποτέλεσμα ήταν ένα: εκρηκτικές τιμές για τον πολίτη και υπερκέρδη για λίγους.
Οι τελευταίες δεκαετίες οδήγησαν ουσιαστικά στην παράδοση της ενεργειακής πολιτικής της χώρας σε ένα στενό πλέγμα συμφερόντων. Με πρόσχημα την «πράσινη μετάβαση», η Ελλάδα αποξήλωσε λιγνιτικές μονάδες χωρίς σαφές σχέδιο ενεργειακής ασφάλειας, καθιστώντας τη χώρα περισσότερο εξαρτημένη από εισαγόμενο φυσικό αέριο και από τις διακυμάνσεις των διεθνών αγορών. Το αποτέλεσμα είναι η χώρα να συγκαταλέγεται πλέον σε εκείνες με τους ακριβότερους λογαριασμούς ρεύματος στην Ευρώπη. Και τώρα, ξαφνικά, ανοίγει η συζήτηση για την πυρηνική ενέργεια, καθώς η υπόλοιπη Ευρώπη επαναξιολογεί την ενεργειακή στρατηγική της. Αν και για χρόνια προβαλλόταν το επιχείρημα ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να στραφεί στην κατασκευή πυρηνικών εργοστασίων επειδή «είμαστε σεισμογενής χώρα», σήμερα αφήνεται ανοιχτό το ενδεχόμενο συμμετοχής σε πυρηνικά projects. Τι άλλαξε; Η γεωγραφία της Ελλάδας ή οι ισορροπίες των ολιγαρχών της ενέργειας;
Η πραγματικότητα είναι ότι χώρες της περιοχής μας, εδώ και δεκαετίες, έχουν επενδύσει στην πυρηνική ενέργεια. Η Βουλγαρία λειτουργεί τον πυρηνικό σταθμό του Κοζλοντούι στον Δούναβη, καλύπτοντας μεγάλο μέρος των ενεργειακών της αναγκών. Η Τουρκία κατασκευάζει ήδη τον πυρηνικό σταθμό στο Ακούγιου της Μερσίνας, ενώ σχεδιάζει και άλλους. Η ταχέως αναπτυσσόμενη Πολωνία επενδύει στους μικρούς αντιδραστήρες BWRX-300 και σκοπεύει να εγκαταστήσει 24 σε όλη τη χώρα. Οι υπόλοιποι διασφαλίζουν ενεργειακή αυτάρκεια και χαμηλότερο κόστος, ενώ η Ελλάδα παραμένει δέσμια μιας στρεβλής αγοράς που ευνοεί λίγους και επιβαρύνει τους πολλούς.
Η πυρηνική ενέργεια είναι η μόνη καθαρή πηγή ενέργειας σήμερα που μπορεί να προσφέρει ισχύ και ανεξαρτησία, σταθερό και προβλέψιμο κόστος ηλεκτρικής ενέργειας, μείωση εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και σταθερότητα στο ενεργειακό σύστημα, σε αντίθεση με την αστάθεια που χαρακτηρίζει τις λεγόμενες «πράσινες» πηγές ενέργειας. Ο Γάλλος πολιτικός φιλόσοφος Guillaume Faye τονίζει στο βιβλίο του Why we fight ότι η πυρηνική ενέργεια είναι η λιγότερο ρυπογόνος από τις ενεργειακές μορφές που μπορεί να ελέγξει βιομηχανικά ο άνθρωπος και θα πρέπει να αποτελεί την πραγματική οικολογική και στρατηγική επιλογή για την Ευρώπη. Επισημαίνει μάλιστα ότι η ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας απειλεί τα μεγάλα συμφέροντα της πετρελαϊκής και φυσικού αερίου βιομηχανίας, που ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από αγγλοαμερικανικά και μουσουλμανικά συμφέροντα. Η αντιπυρηνική στάση πολλών ψευτο-οικολόγων εξυπηρετεί αυτές τις δυνάμεις, περιορίζοντας την ενεργειακή και γεωπολιτική ανεξαρτησία της Ευρώπης. Σε αντίθεση με το πετρέλαιο, η πυρηνική ενέργεια βασίζεται σε μικρές ποσότητες ουρανίου και διασφαλίζει τεχνογνωσία και ανεξαρτησία. Η ενεργειακή πολιτική δεν μπορεί να καθορίζεται από φόβους, ιδεοληψίες ή επιχειρηματικές πιέσεις. Χρειάζεται εθνική στρατηγική και αποφάσεις που θα υπηρετούν το συμφέρον της κοινωνίας και του Έθνους – όχι τα καρτέλ που λυμαίνονται την αγορά.
