Το Ιράν, λόγω της γεωπολιτικής του θέσης αλλά και του κρίσιμου ρόλου του στη Μέση Ανατολή, καθώς συγκεντρώνει κρίσιμες ενεργειακές υποδομές και διαδρομές μεταφοράς, βρίσκεται στο επίκεντρο διεθνών εντάσεων εδώ και χρόνια. Υπό το προκάλυμμα μιας «σταυροφορίας για την ελευθερία» και τα «ανθρώπινα δικαιώματα», αλλά και στο όνομα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» και του «ριζοσπαστικού Ισλάμ», καλλιεργείται συστηματικά ένα διεθνές κλίμα εχθρότητας απέναντι στο καθεστώς της χώρας. Μερικά από τα ζητήματα που κυριαρχούν είναι η επιδίωξη τεχνολογικής αυτονομίας, ο εμπλουτισμός ουρανίου αλλά και το ενδεχόμενο ανάπτυξης πυρηνικών όπλων.
Ωστόσο, πέρα από τις ηθικολογικές επικλήσεις, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Η ίδια αντι-ισλαμική ευαισθησία δε φαίνεται να επιδεικνύεται στην περίπτωση της Συρίας, εκεί όπου κυβερνάει ο κουστουμαρισμένος, πρώην τζιχαντιστής σφαγέας Αλ Τζολάνι. Οι δυτικοί ηγέτες τον συναναστρέφονται με περίσσεια χαρά και ευγένεια, παρά το γεγονός ότι στη Συρία διαπράττονται καθημερινά παραβιάσεις βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και οι θρησκευτικές μειονότητες βρίσκονται υπό διωγμό, ανάμεσα σε αυτές και η ελληνορθόδοξη.
Ούτε φυσικά επιδεικνύεται η ίδια ευαισθησία για το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν, το Ομάν και άλλες χώρες της Αραβικής Χερσονήσου, όπου οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι κατάφορες. Όταν όμως τα οικονομικά οφέλη και τα ενεργειακά συμφέροντα είναι μεγάλα, η προτεραιότητα φαίνεται να δίνεται στο κέρδος και στον πλήρη έλεγχο της παγκόσμιας ενεργειακής προσφοράς και όχι στις αξίες που κατά τα άλλα προβάλλονται. Διαπιστώνεται λοιπόν, ότι υπάρχει ένα «καλό» και ένα «κακό» Ισλάμ. Το «καλό» είναι εκείνο που λειτουργεί ως σύμμαχος και εξυπηρετεί συγκεκριμένες γεωπολιτικές επιδιώξεις, ενώ το «κακό» είναι εκείνο που αντιβαίνει σε τέτοιους σχεδιασμούς.
Μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, το Ιράν άρχισε να αντιμετωπίζεται ως μία από τις βασικές απειλές για τα συμφέροντα ισχυρών διεθνών δυνάμεων, αλλά και των συμμάχων τους στην ευρύτερη περιοχή. Η Ισλαμική Επανάσταση εγκατέστησε ένα καθεστώς στηριγμένο στις αρχές του Σιιτικού Ισλάμ το οποίο διαφέρει από το Σουνιτικό. Παρά τα όσα λέγονται για την ιρανική θεοκρατία, εκείνη είναι που πολέμησε και νίκησε τους ουαχαμπίτες του ISIS στη Συρία και το Ιράκ, ενώ παράλληλα στήριξε το κοσμικό μπααθικό καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ. Μια κατάρρευση του σιιτικού Ιράν θα σήμανε την πλήρη επικράτηση του σουνιτικού τζιχαντιστικού τόξου που υποστηρίζεται από το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία, δημιουργώντας μια κατάσταση που δε θα σύμφερε καθόλου την Ελλάδα.
Είναι γεγονός ότι η Ισλαμική Επανάσταση του 1979 δημιούργησε στο Ιράν μια πολύπλευρη και καλά στηριγμένη δομή με οικονομικές, ιδεολογικές και στρατιωτικές παραμέτρους. Το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα του Μαδούρο που θα καταρρεύσει με το θάνατο του ηγέτη του. Τα πρόσωπα μπορούν εύκολα να αντικατασταθούν, καθώς το καθεστώς έχει τέτοιο βάθος που μπορεί να ανατραπεί μόνο με μια χερσαία στρατιωτική επιχείρηση και μια συνακόλουθη στρατιωτική κατοχή. Στις επιχειρήσεις που πραγματοποιούνται αυτές τις μέρες εναντίον στόχων του Ιράν, παρατηρείται μια υπερβολή όσον αφορά τις «επιτυχίες», αφού οι ηγέτες που υποτίθεται έχουν εξουδετερωθεί, παραμένουν ζωντανοί και εμφανίζονται δημόσια. Αυτό αποδεικνύει ότι το Ιράν δεν αποτελεί έναν εύκολο στόχο και ότι η δύναμή του στην περιοχή καθώς και οι συμμαχίες του παραμένουν ισχυρές και αδιαμφισβήτητες.
Είναι γεγονός, ότι πολλοί ηγέτες κρατών προσφέρονται να στηρίξουν στρατιωτικά το Ιράν. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι δηλώσεις του ηγέτη της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ Ουν, ο οποίος εξέφρασε ισχυρή στήριξη, υποδηλώνοντας ότι η Πιονγιάνγκ είναι έτοιμη να στηρίξει την Τεχεράνη σε περίπτωση επέκτασης της σύγκρουσης. Η Βόρεια Κορέα και το Ιράν διατηρούν δεκαετίες σχέσεων, συνεργαζόμενες σε τομείς όπως η ανάπτυξη πυραύλων και η τεχνολογία άμυνας, ενώ αντιμετωπίζουν παρόμοιες διεθνείς κυρώσεις. Η δημόσια αυτή στήριξη δείχνει ότι ο Κιμ τοποθετεί τη Βόρεια Κορέα ως πιθανό εταίρο σε περίπτωση που η σύγκρουση παραταθεί ή απαιτήσει τεχνολογική εμπλοκή.
Οι εξελίξεις αυτές έχουν προκαλέσει διεθνή ανησυχία, καθώς αρκετές χώρες ενισχύουν την άμυνά τους και προετοιμάζονται για ενδεχόμενη κλιμάκωση της έντασης, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που μιλούν για το ενδεχόμενο μιας γενικευμένης σύρραξης. Σε κάθε περίπτωση, η συνεχιζόμενη αστάθεια στη Μέση Ανατολή επηρεάζει την ομαλότητα και τη σταθερότητα που αποτελούν προϋποθέσεις για την ευημερία της Ελλάδας και της εξαρτημένης ενεργειακά Ευρώπης. Ως συνέπεια, μαζικές μεταναστευτικές ροές αναμένεται να κατακλύσουν την Ευρώπη για μια ακόμη φορά, οι τιμές του πετρελαίου και των βασικών αγαθών αυξάνονται διαρκώς, ενώ σε ορισμένα κράτη κυριαρχεί χάος με δουλέμπορους και τζιχαντιστικές συμμορίες, ακριβώς όπως στη μετα-Καντάφι Λιβύη.
Ως Έλληνες Εθνικιστές, η ιδεολογική μας θέση είναι αντίθετη στη θεοκρατία και στον ισλαμισμό αλλά και σε κάθε μορφή θρησκευτικού ελέγχου. Δεν επιθυμούμε σε καμία περίπτωση την επικράτηση τέτοιων αξιών, όπως του Ισλάμ, στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Δεν είμαστε όμως εμείς εκείνοι που θα κρίνουμε το πώς θα ζει ή θα αναπτύσσεται κάθε έθνος στον φυσικό ζωτικό του χώρο. Oύτε αποδεχόμαστε την εργαλειοποίηση της θρησκείας για την υπονόμευση της εθνικής κυριαρχίας των χωρών, στο βωμό της υστεροφημίας συγκεκριμένων ηγετών που περιφρονούν το διεθνές δίκαιο και αδιαφορούν για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες μιας αποσταθεροποιημένης Μέσης Ανατολής.
